نام کاربری:    رمز عبور:






ظهور مهتاب ولایت در افق غدیرنویسنده: یعقوب قمری شریف آبادی

سرزمین مکه، جلوه گاه نور لم یزلی و مصلای امن رحمانی، در واپسین ایام حیات پر فروغ رسول ختمی مرتبت(ص) و سرور و سالار بشریت، حماسه عظیم حجۀ الوداع را به نظاره نشست و خدای کعبه شاهد آخرین طواف های عاشقانه و زمزمه های محبانه رسول اکرم(ص) بود.

در حالی که هنوز نگرانی انجام آخرین و والاترین مأموریت، در سیمای روحانی حبیب الله(ص) موج می زد و شانه های خسته حضرتش سنگینی مهم ترین امانت الهی و حساس ترین ابلاغ رسالت معنوی را متحمل می شد، اشراقات فیض الهی و نفحات قدس رحمانی وزیدن گرفت...


که: «یاأَیُّهَا الرَّّسوُلُ بَلََِّغْ مَا أُنْزِلَ ِإلَیْکَ مِنْ رَبِّکَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلََََّّغْتَ رِسَالَتَهُ وَ اللهُ یَعْصِمُک مِنَ النَّاس؛(1) ای پیامبر! آنچه به سوی تو نازل شد، به مردم ابلاغ کن و اگر انجام ندهی، رسالت الهی را به انجام نرسانده ای و بدان که خداوند تو را از مردمان محافظت میکند.»

پس از اتمام مناسک عبادی حج، یگانه سفیر توحید و عالی ترین منادی تجرید، محمد مصطفی(ص) خود را محیّای ابلاغ حیاتی ترین پیام الهی خویش کرد و در راه بازگشت به وادی مقدس غدیر خم قدم نهاد و زیر تابش شدید آفتاب نیمروز حجاز، شجره طوبای ولایت را بر بستر خلقت غرس نمود. غدیر خم، ناظر شکوفایی گل ایمان و طهارت و تجلیگاه تبلور نور ولایت و سرچشمه زلال اکمال دین و رسالت گردید: «أَلْیَومَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی؛(2) امروز دین شما را برایتان کامل نموده و نعمت خود را بر شما تمام کردم.»

و بدین سان در آخرین سال غروب آفتاب رسالت(ص) مهتاب منیر ولایت به گلبانگ مقدس «مَنْ کُنْتَ مَولاهُ فَهذا عَلیٌّ مَؤلاه»(3) طلوع کرد و به پرتو وجودش دل های شیفتگان حقّ را از عشق و شعف آکنده ساخت.

رسول اکرم(ص) فرمود: «هنگامی که خورشید را از دست دادید، از ماه پیروی کنید!» آنگاه در جواب کسی که سؤال کرد: خورشید و ماه چیست؟ فرمود: «خورشید منم وماه، علی است.»(4)

در جهان ظاهر، آندم که خورشید عالمتاب غروب می نماید و شب بر ارض خاکی سایه می گسترد، انوار آفتاب بر پیکر ماه جلوه گر شده، آن را روشن و منور می سازد و در آسمان بی منتهای ظلمت شب، ستارگان و کهکشان های هستی به رؤیت می رسد. همچنین پس از غروب خورشید پیامبر(ص)، نور آفتاب نبی بر مهتاب سیمگون علی(ع) که مقرّب ترین فرد در مقام پیروی و اطاعت نسبت به رسول اکرم(ص) بود، تابید و انعکاس پرتو آن در مرآت ماه ایمان نمایان گردید.

حضرتش در هنگام رحلت فرمود: «یا علی! سر مرا در دامن خود گذار که امر پروردگار عالمیان فرا رسیده است و چون جان من بیرون آید، آن را به دست خود بگیر و بر روی خود بکش!»(5)

تابش نور مهتاب لطیف ولایت، در گستره ظلمتکده ناسوت، رهرو طریق لاهوت را از اسارت رنگ ها و کثرات می رهاند و چشم شهود اهل ایمان را به رؤیت اسرار خفیّه أنجم معرفت و رموزات کهکشان های معنویت روشن می سازد و بحر قلوب اولیاء الله(ع) را به جزر و مد وامی دارد و قلب عرش الرّحمن مقرّبین را به جذبه و طرب می کشاند.

حضرت علی مرتضی(ع)، عروة وثقای رحمانی، مرآت خفیه تمام نمای انسانی و نور فروزنده مشکات هدایتی است که تنها شب زنده داران و سحرخیزان سوخته عشق و اشتیاق و شیفتگان قرب و احتراق، شایسته رؤیت جمال منور ولایت و لایق شراب طهور ساقی کوثر معرفت هستند و نامحرمان وصالش را خواب غفلت فرا گرفته، منکران مقامش از قافله شبروان دور افتاده اند.

حضرت باقر العلوم(ع) فرمود: «بعد از پیامبر(ص) همه مرتد شدند، به جز سه نفر: سلمان و ابوذر و مقداد، راوی پرسید: پس عمار چطور؟ فرمود: عمار قدری اعراض کرد و سپس بازگشت نمود، البته اگر منظورت کسی باشد که هرگز شک نکرده و چیزی از ذهنش نگذشته باشد، او جز مقداد نیست. امّا سلمان در قلبش این گذشت که آیا واقعا امیر المؤمنین(ع) دارای اسم اعظم الله است که اگر بدان تکلّم کند، زمین همه را در خود فرو می برد؛ البته همین طور هم بود، پس او تردید کرد و گردنش خشک شد و تنها و رها چون بیابان خالی افتاد، پس امیر المؤمنین(ع) بر او گذر کرد و فرمود: ای ابی عبدالله(سلمان)! این خشکی گردن از آن تردید است؛ پس بیعت کن، او نیز بیعت کرد. و امّا ابوذر، امیر المؤمنین به او امر کرد که سکوت اختیار کند و او کسی بود که از سرزنش هیچ کسی واهمه نداشت و نتوانست سکوت کند.»(6)

صراط دقیق ولایت، راه بس صعب و دشواری است که هر کسی را یارای استقامت و پیمودن آن نمی باشد و نیل به کوثر غدق رحیمی در فراز قله کوهسار ایمان نیازمند صدق و اخلاص و پایداری نسبت به معارف بیکران رحمانی است؛ چه اینکه مهتاب ولایت علی(ع) پرده گشای اسرار و عجایب شگرفی است که بر جان دلبستگان کثرات و وابستگان حضیض ناسوت سنگین می آید و قادر به رؤیت عظایم بطون قرآن و اسرار کهکشان  های عظیم معنویت و عرفان در مرآت تمام نمای ماه ولایت نمی باشند. اشرف پیغمبران، سراج روشن هدایت رهروان، محمد مصطفی(ص) فرمود: «از شما مردی باشد که بر تأویل قرآن کارزار کند، همچنان که من بر تنزیل قرآن کارزار می کنم  آنگاه دست مبارک خویش را بر دوش علی(ع) نهاد و فرمود:  آن مرد این کس است.»(7)

 

پی نوشت ها:

 

1. مائده / 67.

2. همان / 3.

3. الکافی، ج 1، ص 420، ح 42: «هر کس که من مولای اویم، علی نیز مولای او است.»

4. فاطمه الزهراء، علامه امینی(ره)، ص 47.

5. منتهی الآمال، شیخ عباس قمی، ص 129.

6. اختیار معرفه الرجال، ج 1، ص 11.

7. تفسیر خلاصه منهج الصادقین، ذیل آیه 8 آل عمران، ص 182.



بازگشت ...




مرتبط باموضوع :

 لطایف عارفانه  [ چهارشنبه، 15 بهمن ماه، 1393 ] 2380 مشاهده
 سه حکایت زیبا از عید نوروز  [ شنبه، 19 فروردين ماه، 1396 ] 24649 مشاهده
 دریای درد  [ يكشنبه، 2 آذر ماه، 1393 ] 1418 مشاهده
 خانه زیبایی ها  [ يكشنبه، 2 آذر ماه، 1393 ] 1648 مشاهده
 عشق ظلمانی و نورانی  [ يكشنبه، 2 آذر ماه، 1393 ] 1151 مشاهده

 
نام شما: [ کاربر جدید ]

نام شما (ضروری): 
ایمیل شما (ضروری): 
نظر:
کد امنیتی
کد امنیتی

  [ بازگشت ]

بازدیدکنندگان غیر عضو حق ارسال نظر و پیشنهاد در مورد مطالب این سایت ندارند .
برای استفاده از سرویسهای مخصوص کاربران عضو فرم عضویت را تکمیل نمائید .