نام کاربری:    رمز عبور:






نویسنده: استاد یعقوب قمری شریف آبادی

جلوه‌هاي‌ جلال‌ و جمال‌ الهي‌، آدم‌(ع‌) و حوا(س‌) كه‌ در بهشت‌ نعيم‌ ربوبي‌ دامان‌ عفاف‌و پاكي‌شان‌ به‌ آلايش‌ نفس‌ شيطاني‌ و لذت‌ شجره‌ تمتع‌ نفساني‌ مبتلا گرديده‌ بود، برق‌ تنبه‌و بيداري‌ در آسمان‌ وجودشان‌ جهيد و چون‌ پرده‌ غفلت‌ از ديده‌ بصيرتشان‌ فرو افتاد، به‌زشتي‌ عمل‌ خويش‌ واقف‌ گشته‌ و در پناه‌ برگهاي‌ سبزينه‌ ولايي‌، شرمگين‌ و پشيمان‌، آه‌حسرت‌ و ناله‌ سوزناك‌ ندامت‌ را از ژرفاي‌ قلب‌ خويش‌ سر دادند و پس‌ از هبوطي‌جان‌سوز، با طينتي‌ سرشار از نهايت‌ ارادت‌ و سرشتي‌ آكنده‌ از مهر و صداقت‌، معتكف‌حرم‌ امن‌ رحماني‌ شده‌ و در حريم‌ كوهسار استوار ولايت‌، خيمه‌ توبه‌ و انابه‌ افراشتند وروزگاران‌ مديد در مامن‌ ولا و صفا محرم‌ گشته‌، ديده‌ تعلق‌ از جاذبه‌ حيواني‌ و شهوات‌پست‌ جسماني‌ برگرفته‌ و لباس‌ وارستگي‌ و احرام‌ برتن‌، و جامه‌ تسليم‌ و اسلام‌ برجان‌بياراستند.

و اين‌ گونه‌، درد فراق‌ و جدايي‌ از يكديگر، سينه‌ دردمند و مجروحشان‌ را سرشار از آه‌و ناله‌اي‌ سوزان‌ نمود؛ چنان‌ كه‌ آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) در ايام‌ هجران‌ و فراق‌ از همسرش‌حوا(س‌)، هرگز بر او نظر نيفكند و ديده‌ از خواهش‌ جسماني‌ و تمتع‌ ملكي‌ نفس‌ فروبست‌[1] تا ضمير اميدوارشان‌ از زنگار غفلت‌ و نسيان‌، مطهر شود و نهاد خدايي‌شان‌ به‌ نوررحمانيت‌ و فروغ‌ رحيميت‌ منوّر، و صورت‌ الهي‌شان‌ به‌ سيرت‌ رحماني‌ و زينت‌ رحيمي‌زيور يابد. بدان‌ اميد كه‌ اين‌ حكايت‌ الهي‌ آيينه‌ تمام‌نماي‌ معنوي‌ و تجربه‌ عروج‌ روحاني‌بشر گردد.


بدين‌ ترتيب‌، آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌)، به‌ همراه‌ زوجه‌اش‌ حوا، امه‌الله‌(س‌) در حصار صفاي‌ولايي‌ و دامان‌ مروه‌ رحيمي‌ معتكف‌ گشته‌ و در جوار كعبه‌ الهي‌ باديه‌پيماي‌ طريقت‌ابراهيمي‌ و باده‌نوش‌ كوثر اذكار رحماني‌ شدند تا با ورود در قلعه‌ حصين‌ ولايت‌ به‌ تطهيرضميرشان‌ از گرد و غبار خواسته‌هاي‌ جسماني‌ و زنگار شهوات‌ حيواني‌ بپردازند واين‌چنين‌، آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) كه‌ مامور به‌ حفظ‌ والاترين‌ امانت‌ الهي‌ از گزند وسوسه‌ شيطاني‌بود، در پرتو اذكار و اسرار اسماءالله‌، روان‌ خويشتن‌ را به‌ دستان‌ انسان‌پرور ولا سپرد تاآنكه‌ به‌ خلعت‌ بهشتي‌ معرفت‌ و آگاهي‌ مفتخر گرديده‌ و دست‌ تطاول‌ شيطان‌ نفس‌ را ازنهاد الهي‌ خود و حريم‌ آسماني‌ حوا، امه‌الله‌(س‌) كوتاه‌ نمايد و از رهگذر تزكيه‌ رحماني‌،فروغ‌ روح‌پرور قمر ولايت‌، طهارت‌بخش‌ قلوب‌ آنان‌ شده‌ و از جنت‌ علم‌الاسماء به‌فردوس‌ برين‌ اذكار معنا نايل‌ گرداند. بنابراين‌، به‌ حكم‌ نبوي‌ «مُوتُوا قَبْل‌َ أَن‌ْ تَمُوتُوا»[2] دراحرامي‌ خالصانه‌ و سعيي‌ عاشقانه‌ در حريم‌ صفا و مروه‌، به‌ شرافت‌ انقطاع‌ از خواهشهاي‌نفساني‌ و موت‌ از تمايلات‌ غفلت‌زاي‌ جسماني‌ توفيق‌ يافته‌ و از ارض‌ كثرات‌ به‌ آسمان‌بيكران‌ وحدت‌ بال‌ گشودند.

آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) كه‌ انوار اذكار بر گستره‌ وجودش‌ تابيده‌ بود، به‌ سيرت‌ ولايي‌ «اِن‌َّ ا'دَم‌َخُلِق‌َ عَلي‌' صُورَه‌ِ الرَّحْمن‌ِ»[3] زينت‌ يافته‌، به‌ يمن‌ مهتاب‌ دلفروز ربوبي‌ و قمر روح‌بخش‌علوي‌، كلمات‌ حسناي‌ رحماني‌ و گلواژه‌هاي‌ اذكار روحاني‌ بر صفحه‌ دلش‌ رقم‌ خورد؛(فَتَلَقّي‌' ا'دَم‌ُ مِن‌ْ رَبِّه‌ِ كَلِمات‌ٍ فَتاب‌َ عَلَيْه‌ِ اِنَّه‌ُ هُوَ التَّوّ'اب‌ُ الرَّحيِم‌ُ)؛[4] «پس‌ آدم‌ از پروردگارش‌كلماتي‌ را آموخت‌ [كه‌ به‌ موجب‌ آن‌ ] توبه‌اش‌ را پذيرفت‌. همانا او توبه‌پذير مهربان‌است‌». اشارتي‌ رحماني‌ كه‌ در اين‌ فراز قرآني‌ بيان‌ گرديده‌، گلواژه‌ «رب‌» است‌. در ذيل‌برخي‌ از آيات‌ الهي‌، روايات‌ نوراني‌ و گرانمايه‌اي‌ وارد شده‌ كه‌ از رب‌ به‌ وجود قدسي‌خضر ولا و پيشواي‌ طريق‌ معنا و خاصه‌ به‌ وجود روحاني‌ امير مومنان‌، علي‌ مرتضي‌(ع‌)،تعبير نموده‌ است‌؛[5] چنان‌ كه‌ امام‌ صادق‌(ع‌) در تاويل‌ آيه‌ (وَ أَشْرَقَت‌ِ الْأَرْض‌ُ بِنُورِ رَبِّها)؛[6] «زمين‌ به‌ نور پروردگارش‌ روشن‌ شد»، فرمود: «رَب‌ُّ الْأَرْض‌ِ يَعْني‌ اِمام‌ُ الْأَرْض‌ِ»؛[7] پروردگارزمين‌، امام‌ زمين‌ است‌ ».

زمين‌ پاك‌ و مقدس‌ وجود آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) در پرتو انوار ذكراللّه‌ و فروغ‌ ولايي‌ علي‌مرتضي‌(ع‌) روشن‌ گرديد و تحت‌ ربوبيت‌ ولايت‌ و هدايت‌ مهتاب‌ رحمانيت‌، از ظلمت‌عالم‌ حيوانيت‌ رها گشت‌ و در حريم‌ ربّاني‌ خضر ولايي‌ قرار گرفته‌ و ضمير الهي‌اش‌ بانفحه‌ قدس‌ ربوبي‌، حياتي‌ روحاني‌ يافت‌ و بدين‌سان‌، آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) از دست‌ ساقي‌ كوثررحيمي‌، سرمست‌ و شيدا، جام‌ طهور عشق‌ و عرفان‌ را برگرفت‌ و آزاد و رها، در بزم‌ طرب‌انگيز عاشقان‌ دير انساني‌، باده‌ نوش‌ زمزم‌ ولايت‌ گرديد.

از اين‌ رو، جلوه‌ تام‌ ربوبي‌، ضمير ربّاني‌ و نفس‌ ناطقه‌ قدسي‌، مظهر عجايب‌،علي‌بن‌ابي‌طالب‌(ع‌) است‌ كه‌ سرادق‌ ربوبيتش‌ بر سر هستي‌ سايه‌ افكنده‌ و زبان‌ رحماني‌اش‌بيانگر اسرار ملك‌ و ملكوت‌، و قلب‌ روحاني‌اش‌، جام‌ جهان‌نماي‌ حقايق‌ جبروت‌، و سرّاخفاي‌ روحش‌، چشمه‌سار فيضان‌ لطايف‌ لاهوت‌ مي‌باشد؛ همو كه‌ به‌ دلالت‌ «لَوْ كُشِف‌َالْغِطاءُ مَاازْدَدْت‌ُ يَقيناً»[8] هيچ‌ حجابي‌ بر ديده‌ شهودش‌ سايه‌ نينداخته‌ و هيچ‌ حقيقتي‌ ازسيطره‌ ولايتش‌ بيرون‌ نمانده‌ است‌؛ او كه‌ به‌ اشارت‌ «اِن‌َّ عَلِيّاً مَمْسُوس‌ٌ في‌ ذات‌ِ اللّه‌ِ»[9] درذات‌ بيكران‌ قدس‌ الهي‌ ماوا گزيده‌ و به‌ صراحت‌ «سَلُوني‌ قَبْل‌َ أَن‌ْ تَفْقِدُوني‌»[10] گنجينه‌ علم‌ ودانايي‌ و معدن‌ حقايق‌ و معارف‌ ربوبي‌ بوده‌، زبان‌ گويايش‌ ناطق‌ اسرار حق‌، و قلب‌ بينايش‌ترجمان‌ عظايم‌ ذات‌ مطلق‌ مي‌باشد.

به‌ جهت‌ همين‌ گويش‌ اسرار نهاني‌ و اشاعه‌ كلمات‌ گرانقدر عرفاني‌ بود كه‌ ظاهربينان‌كوته‌نظري‌ كه‌ مدعي‌ پيروي‌ از سنت‌ نبوي‌ بوده‌ و تنها لباس‌ معالم‌ دين‌ را بر تن‌ داشتند،علي‌(ع‌) را مرتد شمرده‌ و به‌ شدت‌ تكذيب‌ و انكار مي‌نمودند و به‌ تبع‌، شيعيان‌ كمل‌ وپيروان‌ مقرب‌ حضرتش‌ نيز كه‌ رازدان‌ معنويت‌ و توحيد، و وارث‌ فتوت‌ و تجريد، و امين‌اسرار طريقت‌ و ولايت‌ بوده‌اند، همواره‌ در گستره‌ تاريخ‌ با تازيانه‌ تقدس‌ما´بي‌ وعداوت‌پيشگي‌ ظاهربينان‌، مورد آزار و اذيت‌ قرار گرفته‌اند.

آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) كه‌ سرانجام‌ در پرتو تابش‌ ذات‌ رحماني‌ و نفس‌ ناطقه‌ قدسي‌، بر منهج‌ابراهيمي‌ رهسپار حصار امن‌ ولايت‌ گرديد، از دسترس‌ سلطه‌ ابليس‌ نفس‌ در امان‌ شده‌،وجود الهي‌اش‌ ماوايي‌ آكنده‌ از حقيقت‌ گهربار اسما و سرشار از روحانيت‌ كمال‌پرور ولاگشت‌ و با شعشعه‌ قمر معنا، علي‌ مرتضي‌(ع‌)، از ظلمتكده‌ غفلت‌ و شيطنت‌ رهايي‌ يافت‌:«أَنَا بي‌ تاب‌َ اللّه‌ُ عَلي‌' ا'دَم‌َ في‌ خَطيئَتِه‌ِ؛[11] من‌ كسي‌ هستم‌ كه‌ خداوند به‌ وسيله‌ام‌ آدم‌ را توبه‌داد».

احرام‌ چندين‌ ساله‌ آدم‌(ع‌) و حوا(س‌) به‌ يمن‌ طريقت‌ ابراهيمي‌ و كلمات‌ حسناي‌ ولايي‌به‌ انجام‌ رسيد و هر دو نويد رحمت‌ و عنايت‌ ربوبي‌ را به‌ گوش‌ جان‌ شنيده‌ و در سايه‌اعتكافي‌ عاشقانه‌ و تمسكي‌ خالصانه‌ به‌ عروه‌ وثقاي‌ رحماني‌، در ميعادگاه‌ توحيد شهدوصال‌ چشيدند و مژده‌ پذيرش‌ توبه‌ و انابه‌ صادقانه‌شان‌ به‌ اشارت‌ رحيمي‌ «أَنَا بي‌ قَبِل‌َ اللّه‌ُتَوْبَتَه‌ُ»[12] در رواق‌ سينه‌شان‌ پيچيد و در مامن‌ مطهر ولايي‌، محرم‌ يكديگر گشته‌، از لباس‌احرام‌ و جامه‌ فراق‌ بيرون‌ شدند و ساغر وصلت‌ را از دست‌ ساقي‌ معنا، علي‌ مرتضي‌(ع‌)،نوشيدند.

و از اين‌ رهگذر، آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) كه‌ به‌ همراه‌ زوجه‌اش‌ در حريم‌ صفاي‌ رحماني‌ ومروه‌ رحيمي‌ به‌ انوار جان‌بخش‌ توحيد منوّر گشته‌ بود، پايه‌ و اساس‌ كعبه‌ الهي‌ را بنا نهاد وشمع‌ دل‌افروز پروانگان‌ بزم‌ وحدت‌ را برافروخت‌ و در پرتو انوار رحمانيت‌، گوهر وجودخويش‌ و لعل‌ نهاد همسرش‌ حوا(س‌) را جلا بخشيد.

از اين‌ رو، دو وليده‌ مكرم‌ الهي‌ و دو وجود نوشكفته‌ گلشن‌ هستي‌، در مجمر گدازنده‌شوق‌ و اشتياق‌ ولايي‌ سوخته‌ و از هرگونه‌ ظلمت‌ و انانيتي‌ پيراسته‌ شدند و هر دو شايسته‌و برازنده‌ چشيدن‌ از طعم‌ روحاني‌ شجره‌ طيبه‌ و حلاوت‌ آسماني‌ نفس‌ مطمئنه‌ گشتند.بدين‌ ترتيب‌، كشتزار طهارت‌ يافته‌ حوا(س‌) مهياي‌ پذيرش‌ بذري‌ پاك‌ و مطهر گرديد وصدف‌ بهشتي‌اش‌ گوهر پاكيزه‌اي‌ چون‌ هابيل‌(ع‌) را پرورش‌ داد تا فروغ‌ حسن‌انگيزش‌نسل‌ انساني‌ را نورانيت‌ بخشيده‌، جان‌ و روان‌ شيفتگان‌ ولا را به‌ زيور كمال‌ بيارايد.

هابيل‌ كه‌ در بزم‌ ارادت‌ و تسليم‌، بسان‌ اسماعيل‌، دل‌ به‌ رضاي‌ حضرت‌ رحمان‌ سپرده‌بود، گلبرگهاي‌ وجود بهشتي‌اش‌ به‌ دستان‌ شيطاني‌ و نفرتي‌ برخاسته‌ از حب‌الشهوات‌حيواني‌ قابيل‌، در جريان‌ انتخاب‌ همسر، پرپر گشت‌[13] و طينت‌ ابراهيمي‌ آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) درسوگ‌ اين‌ وديعه‌ قدسي‌ و نور ديده‌ و ميوه‌ قلب‌ رحماني‌ كه‌ در مامن‌ عشق‌ و دلدادگي‌،چون‌ شقايق‌، داغديده‌ بود، چهل‌ شبانه‌ روز زانوي‌ غم‌ و اندوه‌ در آغوش‌ گرفت‌ و چشم‌اشكبارش‌، هردم‌ سيلابي‌ از درد و محنت‌ را بر بستر گونه‌هايش‌ روان‌ ساخت‌ تا آنكه‌فيضان‌ قدس‌ رحماني‌ درخشيده‌ و درّ شاهوار و مرواريد درخشان‌ شيث‌ هبه‌الله‌(ع‌)، مرآت‌تمام‌ نماي‌ هابيل‌(ع‌)، از صدف‌ گهربار آدم‌(ع‌) و حوا(س‌) سر برآورد و چشمه‌سار زلال‌ نسل‌پاكان‌ و مومنان‌ جهان‌ از وجود طهارت‌ يافته‌شان‌ جاري‌ شده‌ و نسيم‌ دلنواز ربوبي‌ و شميم‌عطر ملكوتي‌ از روضه‌ ضمير آدم‌(ع‌) و حوا(س‌) طراوت‌ بخش‌ بوستان‌ انسانيت‌ گرديد.[14]

و حوا، امه‌الله‌(س‌) كه‌ در محراب‌ عشق‌ و عبوديت‌ به‌ مائده‌ آسماني‌ معارف‌ و لطايف‌اذكار، جان‌ گرفته‌ بود، از نفحه‌ قدسي‌، مولود مسيحا نفسي‌ چون‌ شيث‌ هبه‌الله‌(ع‌)، قبله‌موحدان‌ ابراهيمي‌ و كعبه‌ عاشقان‌ وجه‌ رحماني‌، در دامان‌ پاك‌ و عفيفش‌ پديدار شد وزمزم‌ پاكان‌ از كشتزار صيانت‌ شده‌ حوا(س‌) جوشيد و ذريه‌ مومنان‌ و صالحان‌ از افق‌ وجودرحيمي‌اش‌ عيان‌ شده‌، نهال‌ طيّب‌ و مبارك‌ وجود هبه‌الله‌(ع‌) در گلشن‌ روحاني‌اش‌ غرس‌گرديد.

شيث‌ نبي‌(ع‌)، آن‌ عطر خوشبوي‌ هابيلي‌(ع‌)، رسالت‌ الهي‌ خويشتن‌ را توام‌ طريقت‌ وولايت‌ ساخت‌ و سرانگشتان‌ رحماني‌اش‌، بناي‌ كعبه‌ را كه‌ پيش‌تر به‌ دستان‌ مبارك‌ آدم‌صفي‌الله‌(ع‌) ساخته‌ شده‌ بود، با سنگ‌ بنا نمود[15] و رايت‌ توحيد و مشعل‌ تجريد را افراشته‌ساخت‌ تا آنكه‌ فروغ‌ ولايي‌ بيت‌الله‌، شريعت‌ تابناك‌ رسولان‌ حق‌ را حيات‌ بخشد و همان‌گونه‌ كه‌ انبياي‌ الهي‌ ظاهر خويش‌ را به‌ ضياي‌ رسالت‌ و شعاع‌ هدايت‌ِ كافه‌ مردم‌ روشن‌مي‌كنند، باطن‌ و روان‌ خود را نيز در پرتو انوار قدسي‌ قمر ولايت‌ به‌ معارف‌ باطني‌ و اذكارروحاني‌ آراسته‌ سازند كه‌ سرانجام‌، در عصر نبوت‌ حضرت‌ ختمي‌ مرتبت‌(ص‌)، رخساره‌بدر منير ولايت‌ و سيماي‌ رحماني‌ راهبر طريقت‌، گنجينه‌ عظايم‌ و عجايب‌، علي‌بن‌ابي‌طالب‌(ع‌)، از درون‌ كعبه‌ طالع‌ شود.

چنان‌ كه‌ آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) به‌ اشاره‌ «اِن‌َّ اللّه‌َ خَلَق‌َ ا'دَم‌َ عَلي‌' صُورَتِه‌ِ»[16] با صورت‌ جامع‌الهي‌ از بهشت‌ اسما هبوط‌ كرد تا معارف‌ اسما و حقايق‌ اذكار معنا را از ضمير پاكش‌ بكاود،علي‌ ولي‌ّالله‌(ع‌) نيز به‌ حكم‌ «أَنَا خِيَرَه‌ُ الرَّحْمن‌ِ»[17] با صورت‌ منوّر رحماني‌ از كعبه‌ قدس‌ الهي‌جلوه‌ نمود تا گشاينده‌ اسرار ولا و شكافنده‌ رموزات‌ نهان‌ معنا و رازگشاي‌ مكارم‌ و عظايم‌اسما باشد و جلوه‌ تام‌ و تمام‌ رحماني‌اش‌، شريعت‌ الهي‌ پيامبراكرم‌(ص‌) را به‌ سرحدّ اكمال‌و اتمام‌ رسانيده‌ و قمر ولايتش‌، معالم‌ نبوي‌ را با اذكار علوي‌ طربناك‌ سازد؛ (اَلْيَوْم‌َ أَكْمَلْت‌ُلَكُم‌ْ دينَكُم‌ْ وَ أَتْمَمْت‌ُ عَلَيْكُم‌ْ نِعْمَتي‌ وَ رَضَيْت‌ُ لَكُم‌ُ الْاءِسْلا'م‌َ ديناً)؛[18] «امروز دينتان‌ را برايتان‌كامل‌ گردانيدم‌ و نعمت‌ خويش‌ را بر شما تمام‌ نمودم‌ و اسلام‌ را به‌عنوان‌ دين‌ براي‌ شماپسنديدم‌».

آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) كه‌ ستاره‌ حسن‌ و اقبال‌ را در آغوش‌ جان‌ كشيده‌ و گل‌ مراد را ازبوستان‌ عنايت‌ چيده‌ بود، براي‌ آنكه‌ اين‌ نوگل‌ معطر هابيلي‌ و چشمه‌سار زلال‌ بهشتي‌، ازگزند شيطاني‌ قابيل‌ و قابيليان‌ مصون‌ بماند و صلب‌ طاهر و سلاله‌ پاكش‌ از ظلمت‌ ملكيان‌امان‌ يابد، او را چنين‌ توصيه‌ و سفارش‌ فرمود كه‌: «يا هِبَه‌َ اللّه‌ِ وَ أَنْتُم‌ْ يا وُلْدي‌! اِيّاكُم‌ْ اَلْمَلْعُون‌َقابيل‌َ وَ وُلْدَه‌ُ فَقَدْ رَأَيْتُم‌ْ ما فَعَل‌َ بِأَخيكُم‌ْ هابيل‌َ فَاحْذَرُوه‌ُ وَ وُلْدَه‌ُ وَ لا' تُناكِحُوهُم‌ْ وَ لا'تُخالِطُوهُم‌ْ؛[19] اي‌ هبه‌اللّه‌ وشما اي‌ فرزندانم‌! از قابيل‌ لعن‌شده‌ و فرزندانش‌ برحذر باشيد.همانا آنچه‌ را با برادرتان‌، هابيل‌، انجام‌ داد، ديديد. پس‌ از او و فرزندانش‌ بپرهيزيد و با آنان‌ازدواج‌ و معاشرت‌ منماييد».

 

پی نوشت ها:

[1]قصص یا داستانهای شگفت انگیز قرآن مجید،ص42.

[2]بحارالانوار،ج69،ص57:« بمیرید قبل از آنکه بمیرید».

[3]شرح الاسماء الحسنی،ج1،ص231، پيامبر اكرم (ص):«همانا آدم بر صورت رحمان آفریده شد».

[4]بقره/37.

[5]در مناقب ابن شهر آشوب، ج2،ص162آمده است که مراد از ربّ در آیه « وَسَقیهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً»(دهر/21)، جناب علی (ع) دمی باشد.

[6]زمر/69

[7]تفسیر القمی،ج2،ص253.

[8]بحارالانوار،ج40،ص153،امام علی(ع):«اگر پرده ها برداشته شود، چیزی بر یقین من افزوده نخواهد شد».

[9]بحارالانوار،ج107 ؛‌ص31؛ پيامبر اكرم (ص):«علی در ذات خدا دیده و لمس شده است.

[10]وسسائل الشیه چ15 ص128 ح 220137             

[11]الفضائل ص80 امام علی(ع).

[12]الفضائل ص80  فاطمه زهرا(س):(من کسی هستم که به وسیله ام خداوند توبه آدم را پذیرفت.)

[13]قصص یا داستانهای شگفت انگیز قرآن مجید،ص48.

[14]قصص یا داستانهای شگفت انگیز قرآن مجید،صص55056.

[15]قصص یا داستانهای شگفت انگیز قرآن مجید،ص59

[16]التوحید،ص152،ح11، پيامبر اكرم (ص):«همانا آدمی را بر صورت خود آفرید».

[17]الفضائل،ص81،امام علی(ع):«من برگزیده خدای رحمانم.»

[18]مائده/3

[19]تفسیر العیاشی،ج1،ص307،ح 77،امام کاظم(ع).



بازگشت ...




مرتبط باموضوع :

 غفلت‌ آدم‌ در مراقبت‌ از حوّا 2  [ دوشنبه، 13 بهمن ماه، 1393 ] 436 مشاهده
 در محضر خالق مثنوي  [ يكشنبه، 12 بهمن ماه، 1393 ] 690 مشاهده
 استاد  [ چهارشنبه، 15 بهمن ماه، 1393 ] 715 مشاهده
 عرفان در آئينه عقل  [ دوشنبه، 13 بهمن ماه، 1393 ] 665 مشاهده

 
نام شما: [ کاربر جدید ]

نام شما (ضروری): 
ایمیل شما (ضروری): 
نظر:
کد امنیتی
کد امنیتی

  [ بازگشت ]

بازدیدکنندگان غیر عضو حق ارسال نظر و پیشنهاد در مورد مطالب این سایت ندارند .
برای استفاده از سرویسهای مخصوص کاربران عضو فرم عضویت را تکمیل نمائید .