نام کاربری:    رمز عبور:






نویسنده: استاد یعقوب قمری شریف آبادی

شيث‌ هبه‌الله‌(ع‌) آن‌ وليده‌ مطهر الهي‌ و ذريه‌ مومن‌ حواي‌ بهشتي‌ كه‌ به‌ افتخار (وَ لَقَدْكَرَّمْنا بَني‌ 'ادَم‌َ)[1] مفتخر بود، وصيت‌ رحماني‌ و توصيه‌ معنوي‌ آدم‌(ع‌) را از زبان‌ دل‌ نغمه‌سازنمود و براي‌ حفظ‌ و صيانت‌ حريم‌ ايماني‌ و ضمير روحاني‌ خود و همسرش‌، نزله‌، ازظلمت‌ و ضلالت‌ قابيلي‌، پيوسته‌ ترنم‌ ربّاني‌ آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) را در گوش‌ جان‌، طنين‌افكن‌مي‌ساخت‌ و به‌ هدايت‌ آسماني‌ (اَلطَّيِّبات‌ُ لِلطَّيِّبين‌َ وَ الطَّيِّبُون‌َ لِلطَّيِّبات‌ِ)[2] تنها به‌ وجودپاكان‌ رحماني‌ دل‌ مي‌سپرد و فقط‌ دست‌ ارادت‌ و محبت‌ در حلقه‌ دوستي‌ با طيبان‌ ومومنان‌ هابيلي‌ مي‌آويخت‌ و به‌ اشارت‌ قدسي‌ (وَ لا' تُمْسِكُوا بِعِصَم‌ِ الْكَو'افِرِ)[3] از زنان‌ ناپاك‌شيطاني‌ حذر مي‌نمود و همواره‌ از قابيل‌ و ابناي‌ ملكي‌ او گريزان‌ بود و از معاشرت‌ و تناكح‌با آنها پرهيز مي‌كرد تا مبادا روح‌ قدسي‌اش‌ در زندان‌ طبيعت‌، اسير خواهش‌هاي‌ نفساني‌شده‌، ديدگان‌ حق‌بينش‌ از رويت‌ سراير عالم‌ غيب‌ و شهود محروم‌ گردد و وجه‌رحماني‌اش‌ در حجب‌ ظلماني‌ ناسوت‌ پنهان‌ شده‌ و دامان‌ عفاف‌ همسر بهشتي‌اش‌ به‌زنگار ابليسي‌ و ظلمت‌ قابيلي‌ بيالايد.

و اين‌چنين‌، ذريه‌ مومن‌ هابيلي‌ و نسل‌ پاك‌ و طيّب‌ آدم‌(ع‌) و حواي‌ بهشتي‌(س‌) صحيفه‌وجود را به‌ نقش‌ جمال‌ و كمال‌ ربوبي‌ بياراست‌ و سرمنشأ ظهور هابيليان‌ پاك‌طينت‌ ومومنان‌ سلسله‌ حق‌ و حقيقت‌ گرديد و زمزم‌ نورانيت‌ و كوثر روحانيت‌، به‌ حكم‌ آيت‌ (نُورٌعَلي‌' نُورٍ يَهْدِي‌ اللّه‌ُ لِنُورِه‌ِ مَن‌ْ يَشاءُ)[4] بر سينه‌هاي‌ رسته‌ از اسارت‌ طبيعت‌ و پيراسته‌ از بندانانيت‌، روان‌ گشت‌ و اصلاب‌ طاهره‌ و ارحام‌ زاكيه‌، حامل‌ نور آسماني‌ قمر ولا، علي‌مرتضي‌(ع‌) و زهره‌ معنا، فاطمه‌ زهرا(س‌) شدند.[5]


فراز قرآني‌ (اِنّا خَلَقْنَا الاِنْسان‌َ مِن‌ْ نُطْفَه‌ٍ أَمْشاج‌ٍ نَبْتَليه‌ِ)[6] اشارتي‌ لطيف‌ بدين‌ حقيقت‌است‌ كه‌ آدمي‌ معجوني‌ تركيب‌يافته‌ از اوصاف‌ جسماني‌ و خصال‌ باطني‌ پدر و مادر است‌كه‌ بذر نيكي‌ يا بدي‌ را در سرزمين‌ وجود او مي‌افشانند و در واقع‌، نورانيت‌ و ظلمت‌ و ياهدايت‌ و گمراهي‌ زن‌ و مرد، از همان‌ بدو شكل‌گيري‌ نطفه‌، تأثير شگرفي‌ در نهاد فرزند برجاي‌ گذاشته‌ و زمينه‌ صعود آسماني‌ و يا هبوط‌ ملكي‌ را براي‌ او فراهم‌ مي‌سازد؛ چنان‌ كه‌حضرت‌ باقرالعلوم‌(ع‌) در تفسير اين‌ آيه‌ چنين‌ فرمود: «ماءُ الرَّجُل‌ِ وَ ماءُ الْمَرْأَه‌ِ اِخْتَلَطا جَميعاً؛[7]‌ [ مراد از نطفه‌ مخلوط] آب‌ مرد و زن‌ است‌ كه‌ آميخته‌ شده‌ است‌».

از اين‌ رو، آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌)، شيث‌ هبه

‌الله‌(ع‌) و سلاله‌ مطهرش‌ را از معاشرت‌ با قابيل‌ وذريه‌ او و ازدواج‌ با آنها برحذر داشت‌ و ايشان‌ را به‌ حفظ‌ و صيانت‌ ولايي‌ از فطرت‌ الهي‌ وگوهر (فِطْرَت‌َ اللّه‌ِ الَّتي‌ فَطَرَ النّاس‌َ عَلَيْها)[8] سفارش‌ و تأكيد فراوان‌ نمود. اما گذران‌ زمان‌ وغفلت‌ از نصايح‌ روحاني‌ و كلمات‌ حيات‌بخش‌ آدم‌(ع‌) موجب‌ گرديد تا به‌ تدريج‌ برخي‌ ازهابيليان‌ با سلاله‌ قابيلي‌ درآميزند و نور و ظلمت‌ يا طهارت‌ و خباثت‌ با يكديگر مخلوط‌شود. بدين‌ ترتيب‌، در سرآغاز نسل‌ بشر كه‌ نور هابيلي‌ و ظلمت‌ قابيلي‌ رخ‌ نمود، مسيررشد و تعالي‌ و يا هبوط‌ و گمراهي‌ در گستره‌ ناسوت‌ عيان‌ شده‌ و در رهگذر ابتلا و امتحان‌الهي‌، ذريه‌ آدم‌ و حوا(ع‌) به‌ گروه‌هاي‌ سه‌گانه‌: «نور محض‌، ظلمت‌ محض‌ و آميخته‌اي‌ ازنور و ظلمت‌» تبديل‌ گرديد:

ـ طايفه‌اي‌ آكنده‌ از فروغ‌ حسن‌ هابيلي‌ و سرشار از روح‌ و ريحان‌ بهشتي‌، نور فطرت‌در مرآت‌ صيقل‌يافته‌ ضميرشان‌ به‌ تلألؤيي‌ روح‌پرور نشسته‌ و سرّ روحشان‌ جلوه‌گر اسراررحماني‌ و لطايف‌ رحيمي‌ در صحيفه‌ قلب‌ گرديده‌ و نهاد منوّرشان‌ در مأمن‌ تعليم‌ و تزكيه‌مرد مومن‌ و دامان‌ عفيف‌ زن‌ پاك‌سيرت‌، از هرگونه‌ ظلمت‌ و غفلتي‌ مبرّا گشته‌ است‌. خضرطريق‌ انبيا و مهتاب‌ جان‌ اوليا، علي‌ مرتضي‌(ع‌)، در شأن‌ و منقبت‌ اين‌ طايفه‌ فرموده‌ است‌:«اِذ'ا كَرُم‌َ أَصْل‌ُ الرَّجُل‌ِ كَرُم‌َ مَغيبُه‌ُ وَ مَحْضَرُه‌ُ؛[9] هرگاه‌ اصل‌ و نسب‌ كسي‌ با كرامت‌ باشد،حضور و غيابش‌ نيز گرامي‌ است‌».

نمونه‌ بارز و مصداق‌ كامل‌ اين‌ گروه‌، وجود مقدس‌ عيساي‌ مسيح‌(ع‌) مي‌باشد كه‌ روح‌پاكش‌ منوّر به‌ نور محض‌ الهي‌ و كلمه‌ حسناي‌ رحماني‌ بوده‌ و در پرتو تربيت‌ روحاني‌ وحفظ‌ و صيانت‌ ولايي‌ زكرياي‌ نبي‌(ع‌) از وجود مطهر مريم‌ عذرا(س‌)، به‌ منزلت‌ قدسي‌ (وَأَيَّدْناه‌ُ بِرُوح‌ِ الْقُدُس‌ِ)[10] رفعت‌ يافته‌ است‌.

اگر آدم‌ صفي‌الله‌(ع‌) نيز به‌ موجب‌ غفلت‌ و نسيان‌، مهجور از جنت‌ قرب‌ ربوبي‌ ومهبوط‌ از بهشت‌ طهارت‌ گرديد، بدان‌ جهت‌ بود كه‌ وقوف‌ به‌ سراير اسماي‌ الهي‌ و آگاهي‌به‌ كلمات‌ روح‌پرور ولايي‌ نداشت‌؛ در حالي‌ كه‌ حضرت‌ مسيح‌(ع‌) به‌ ترنم‌ آسماني‌ ملائكه‌الهي‌، خود مظهر تام‌ كلمه‌ اللّه‌ و برخوردار از فروغ‌ وجاهت‌ روحاني‌ و مفتخر به‌ خلعت‌زيبنده‌ مقربين‌ بوده‌ است‌: (اِذْ قالَت‌ِ الْمَلا'ئِكَه‌ُ يا مَرْيَم‌ُ اِن‌َّ اللّه‌َ يُبَشِّرُك‌ِ بِكَلِمَه‌ٍ مِنْه‌ُ اسْمُه‌ُ الْمَسيح‌ُعيسَي‌ بْن‌ُ مَريَم‌َ وَجيهاً فِي‌ الدُّنْيا وَ الا´خِرَه‌ِ وَ مِن‌َ الْمُقَرَّبين‌َ)؛[11] «هنگامي‌ كه‌ فرشتگان‌ گفتند: اي‌مريم‌! همانا خداوند تو را بشارت‌ مي‌دهد به‌ كلمه‌اي‌ از خودش‌ كه‌ نامش‌ مسيح‌، عيسي‌پسر مريم‌ است‌ و صاحب‌ قدر و منزلت‌ در دنيا و آخرت‌ و از مقربين‌ مي‌باشد»؛ كلمه‌روح‌فزايي‌ كه‌ جز حقيقت‌ ذكر شفابخش‌ رحماني‌ نبوده‌ و كيميايي‌ كه‌ جز اكسير مهرباني‌ ورأفت‌ و رحمت‌ را نتيجه‌ نمي‌بخشد؛ (وَ قَفَّيْنا بِعيسَي‌ ابْن‌َ مَرْيَم‌َ وَ ا'تَيْناه‌ُ الاءِنْجيل‌َ وَ جَعَلْنا في‌قُلُوب‌ِ الَّذين‌َ اتَّبَعُوه‌ُ رَأْفَه‌ً وَ رَحْمَه‌ً)؛[12] «و از پي‌ درآورديم‌ عيسي‌ پسر مريم‌ را و به‌ او انجيل‌داديم‌ و در دلهاي‌ آنان‌ كه‌ پيرو او شدند، رافت‌ و رحمتي‌ قرار داديم‌».

ـ و گروهي‌ ديگر كه‌ در غفلت‌ و نخوت‌ و ظلمت‌ محض‌ غوطه‌ور شده‌ و گريزان‌ ازنور حقيقت‌ هابيليان‌، خطوات‌ شيطاني‌ قابيلي‌ را پيروي‌ نموده‌اند، خورشيد عالم‌تاب‌فطرت‌ الهي‌شان‌ در پس‌ ابرهاي‌ تيره‌ و تار نفس‌ حيواني‌ محجوب‌ گشته‌ و مرآت‌ قلبشان‌ به‌دلالت‌ (أُولئِك‌َ الَّذين‌َ اشْتَرَوُا الضَّلالَه‌َ بِالْهُدي‌')[13] در عالم‌ سفلا به‌ شقاوت‌ و زنگار شرك‌ وكفر آلوده‌ شده‌ و به‌ اشارت‌ قرآني‌ (وَ تَرَكَهُم‌ْ في‌ ظُلُمات‌ٍ لا'يُبْصِرُون‌َ)[14] در وادي‌ شهوات‌ وآتش‌ سوزان‌ تعلقات‌ لغزيده‌اند. اميرمومنان‌، علي‌(ع‌)، در توصيف‌ اين‌ گروه‌ مي‌فرمايد: «مَن‌ْخَبُث‌َ عُنْصُرُه‌ُ سا´ءَ مَحْضَرُه‌ُ؛[15] كسي‌ كه‌ اصل‌ وجودش‌ پليد باشد، حضورش‌ نيز زشت‌ خواهدبود».

ـ و برخي‌ نيز در گذران‌ تاريخ‌ به‌ سبب‌ معاشرت‌ و اختلاط‌، نهانخانه‌ ضميرشان‌ ازطهارت‌ به‌ سوي‌ ضلالت‌ و آلودگي‌ ميل‌ نموده‌ و آسمان‌ وجودشان‌ به‌ نور هابيلي‌ و ظلمت‌قابيلي‌ درآميخته‌ است‌.

همچنان‌كه‌ در لسان‌ ائمه‌ عصمت‌ و طهارت‌، گروه‌هاي‌ سه‌گانه‌ مذكور بدين‌ گونه‌ تبيين‌گرديده‌ است‌: «به‌ درستي‌ كه‌ خداوند عزوجل‌ خلقي‌ را براي‌ ايمان‌ ثابت‌ آفريده‌ كه‌ زوالي‌ندارد و خلقي‌ را هم‌ براي‌ كفر ثابت‌ آفريده‌ كه‌ زوالي‌ ندارد و خلقي‌ را هم‌ ميان‌ اين‌ دوآفريده‌ و به‌ برخي‌ ايمان‌ سپرده‌ كه‌ اگر خواهد بر آنها به‌ پايان‌ رساند، مي‌رساند و اگر خواهدآن‌ را از آنها بگيرد، مي‌گيرد».[16]

پس‌ از زندگي‌ سراسر لطايف‌ و عبرت‌آميز آدم‌صفي‌الله‌(ع‌) و حوّا امه‌الله‌(س‌)، آيين‌توحيدي‌ و طريقت‌ ولايي‌، پرتوافشان‌ جانهاي‌ رسته‌ از ظلمت‌ قابيلي‌ و تيرگيهاي‌ نفساني‌شد تا رواق‌ دلهايشان‌ تجلي‌گاه‌ حقايق‌ و معارف‌ روحاني‌ گردد و حال‌ آنكه‌ قلوب‌ مملوّ ازغرور و خودخواهي‌ كه‌ در سراچه‌ لذات‌ و شهوات‌ حيواني‌، در خواب‌ عميق‌ غفلت‌ به‌ سرمي‌برند، به‌ صراحت‌ (عَلي‌' قُلُوب‌ٍ أَقْفالُها)[17] اثر نپذيرفته‌ و نور هدايت‌ و شراره‌ عنايت‌ربوبي‌، دلهاي‌ مهرخورده‌شان‌ را گرما نمي‌بخشد.

اما آنهايي‌ كه‌ بارقه‌اي‌ از خورشيد فطرت‌ الهي‌ و شعشعه‌ مبارك‌ انساني‌ به‌ حريم‌نهادشان‌ رسيده‌ و در سايه‌ طلب‌ و ارادت‌ خالصانه‌ به‌ صاحبدلان‌ پاك‌سرشت‌ به‌ اشاره‌«اَلنّاس‌ُ كُلُّهُم‌ْ بَها´ئِم‌ُ اِلاّ' قَليل‌ٌ مِن‌َ الْمُؤْمِنين‌َ وَ الْمُؤْمِن‌ُ غَريب‌ٌ»[18] از حيوان‌صفتان‌ بدسيرت‌ وخلايق‌ زشت‌طينت‌ گريخته‌ و غريبانه‌ در پرتو اتصال‌ و پيوندي‌ عاشقانه‌ به‌ وجود مومنان‌اهل‌ معرفت‌ كه‌ به‌ دلالت‌ قدسي‌ «أَوْلِيا´ئي‌ تَحْت‌َ قَبا´ئي‌ لا'يَعْرِفُهُم‌ْ غَيْري‌»[19] رداي‌ غربت‌ بر تن‌نموده‌اند، به‌ تزكيه‌ و تطهير جان‌ از ظلمات‌ قابيلي‌ و زدودن‌ شهوات‌ پست‌ نفساني‌ همت‌گمارده‌اند تا آنكه‌ گستره‌ روانشان‌ از خس‌ و خاشاك‌ شيطاني‌ زدوده‌ شود و حريم‌ دل‌ را باقمر منير رحماني‌ منوّر ساخته‌ شجره‌ وجودشان‌ را به‌ شكوفه‌هاي‌ حب‌ّ الهي‌ بيارايند.

چنان‌ كه‌ رسول‌ مكرم‌ اسلام‌(ص‌) در رساي‌ عزت‌ و عظمت‌ مومنان‌ غريب‌ فرمود:«مجبوب‌ترين‌ بندگان‌ نزد خداوند، غربا هستند. سوال‌ شد: غربا چه‌ كساني‌ هستند؟حضرت‌ فرمود: [كساني‌اند كه‌] به‌ سبب‌ دين‌ و آيين‌ خود از خلايق‌ مي‌گريزند و مردمان‌صالح‌ و اندكي‌اند كه‌ در ميان‌ مردم‌ زشت‌كردار بسيار به‌ سر مي‌برند. كساني‌ كه‌ آنها رانافرماني‌ مي‌كنند، بيشتر از كساني‌ هستند كه‌ آنان‌ را اطاعت‌ مي‌نمايند».

نمونه‌ اين‌ طايفه‌، عارف‌ كامل‌ و محب‌ رسول‌ خدا(ص‌)، حضرت‌ سلمان‌(ع‌) است‌ كه‌پيش‌تر، از حله‌ فاخر اسلام‌، محروم‌ و از چشمه‌سار كمالات‌ نبي‌ مكرم‌ الهي‌(ص‌) مهجوربود و عظايم‌ انساني‌ و حقايق‌ روحاني‌اش‌ در حجاب‌ كثرات‌ پنهان‌ گشته‌ و ديده‌ جانش‌ به‌شعاع‌ شمس‌ الهي‌ سرمه‌آذين‌ نگرديده‌ بود. اما آندم‌ كه‌ پرتو حقيقت‌ از نهانخانه‌ وجودش‌جلوه‌ نمود، جوياي‌ خورشيد عالم‌تاب‌ محمدي‌(ص‌) گرديد و با اشتياقي‌ سرشار از صداقت‌و ارادت‌، در آرزوي‌ وصال‌ محبوبش‌ بر طريق‌ پرفراز و نشيب‌ طلب‌ گام‌ نهاده‌ و از وادي‌غافلان‌ ناسوتي‌ به‌ سوي‌ عارفان‌ بوستان‌ ملكوت‌ پرگشود و همچون‌ قطره‌اي‌ شفاف‌ به‌درياي‌ بيكران‌ مصطفوي‌(ص‌) واصل‌ شد، جام‌ فنا را مستانه‌ نوشيد و به‌ استغراق‌ در اقيانوس‌توحيد باريافته‌ و به‌ منقبت‌ «سَلْمان‌ُ بَحْرٌ لا'يَنْزَف‌ُ وَ كَنْزٌ لا'يَنْفَدُ»[20] مفتخر گرديد.

او كه‌ ضمير شيفته‌اش‌ به‌ دلالت‌ «اِن‌َّ سَلْمان‌َ كان‌َ عَبْداً صالِحاً حَنيفاً مُسْلِماً»[21] رداي‌عبوديت‌ را در آستان‌ قدس‌ الهي‌ پوشيده‌ و از رهگذر اطاعت‌ و تسليمي‌ صادقانه‌، به‌ شجره‌طيبه‌ نبوت‌ اتصال‌ و پيوندي‌ عميق‌ يافته‌ بود، گلهاي‌ عطرافشان‌ علم‌ و معرفت‌ بر شاخساروجودش‌ عيان‌ و زمزم‌ بهشت‌ الهي‌ بر قلب‌ طهارت‌يافته‌اش‌ روان‌ شد: «أَدْرَك‌َ سَلْمان‌ُ العِلْم‌َالْأَوَّل‌َ وَالعِلْم‌َ الْأ'خِرَ؛[22] سلمان‌ علم‌ اوّلين‌ و آخرين‌ را درك‌ نمود».

و اين‌ چنين‌، در پرتو خدمت‌ و مودت‌ به‌ اهل‌ بيت‌ عصمت‌(ع‌) بر اريكه‌ شرافت‌ «سَلْمان‌ُمِنّا أَهْل‌َ الْبَيْت‌ِ»[23] مسندنشين‌ شكوه‌ و عزت‌ گشته‌ و در سايه‌سار اتصال‌ خجسته‌ و پيوندفرخنده‌اش‌ به‌ وجود آسماني‌ حضرت‌ ختمي‌مرتبت‌(ص‌) از مرتبه‌ «سلمان‌ فارسي‌» به‌منزلت‌ «سلمان‌ محمدي‌» رفعت‌ يافت‌.[24]

در نتيجه‌، آنان‌ كه‌ از نور قدس‌ ربوبي‌ حظي‌ وافر برده‌ و در زمزم‌ نورانيت‌، به‌ عشق‌ وارادت‌ قلبي‌ نسبت‌ به‌ آستان‌ ولايت‌ نايل‌ شده‌اند، از عذاب‌ سوزاننده‌ الهي‌ امان‌ يافته‌ وبسان‌ برق‌ جهنده‌ از صراط‌ مستقيم‌ الهي‌ گذر نموده‌ و در فردوس‌ برين‌ مأوا مي‌گزينند؛چنان‌ كه‌ رسول‌اكرم‌(ص‌) در منقبت‌ دلدادگان‌ ولايت‌ و شيفتگان‌ روحانيت‌ و معنويت‌ كه‌ دربحر بيكران‌ ولايي‌ مستغرق‌ گشته‌اند، مي‌فرمايد: «آگاه‌ باشيد كسي‌ كه‌ علي‌ را دوست‌ بدارد،همچون‌ برق‌ جهنده‌ از صراط‌ مي‌گذرد و آن‌ كه‌ به‌ علي‌ عشق‌ بورزد و او را پيروي‌ كند،خداوند برائت‌ از آتش‌ و جواز گذر از صراط‌ و امان‌ از عذاب‌ را برايش‌ مي‌نويسد».[25]

در مقابل‌، آنهايي‌ كه‌ به‌ ظلمت‌ شهوات‌ گرفتار آمده‌ و هيچ‌ بهره‌اي‌ از نور معرفت‌ ومعنويت‌ نبرده‌اند، از طريق‌ ولايي‌ مهجور گشته‌ و در اعماق‌ جهنم‌ ماديات‌ و دوزخ‌شعله‌افروز كثرات‌ هبوط‌ مي‌كنند.

 

پی نوشت ها:

[1]اسراء/70:«به تحقیق فرزندان آدم را کرامت بخشیدیم»

[2]نور/26:« زنان پاکیزه برای مردان پاکیزه ،و مردان پاکیزه برای زنان پاک اند.»

[3]ممتحنه/10:«به علاقه های زنان کافر چنگ نزنید».

[4]نور/35:«نوری است بر نور،خداوند هر کسی را که بخواهد،به نور خودش هدایت می کند.»

[5]اللوامع النورانیة،ص328-326،قال ابو جعفر محمد بن علی الباقر(ع):«....اَوْدَعَنا بِذلِکَ صُلْبَ آدمَ (ع)فَما زالَ ذلِکَ النُّورُ یَنْتَقِلُ مِنَ الْاَصْلابِ وَ الْاَرْحامِ مِنْ صُلْبٍ اِلی صُلْبٍ وَلاَ اسْتَقَرَّ فی صُلْبٍ اِلاّ تَبَیَّنَ عَنِ الَّذی انْتَقَلَ مِنْهُ اِنْتِقالَةً وَ شَرُفَ الَّذی اسْتَقَرَّ فیهِ حَتّی صارَ فی عَبْدِ الْمُطَلِّبِ فَوَقَعَ بِاُمِّ عَبْدِاللهِ فاطِمَةَ فَافْتَرَقَ النُّورُ جُزْئَیْنِ جُزْءٌ فِی عَبْدِاللهِ وَ جُزْءٌ فی اَبی طالِبٍ فَذلِکَ قَوْلُهُ تعَالی(وَتَقَلُّبَکَ فِی السّاجِدینَ) یَعْنی فی اَصْلابِ النَّبِیِّینَ وَ اَرْحامِ نِساِئهِمْ فَعَلی هذا اجَرَنَا اللهُ تَعالی فِی الْاَصْلابِ وَ الْاَرْحامِ حَتّی اَخْرَجَنا فِی اَوَّلِ عَصْرِنا وَ زَمانِنا فَمَنْ زَعَمَ اَنّا لَسْنا مِمَّنْ جَری فِی الْاَصْلابِ وَ الْاَرْحامِ وَ وَلّّدَنَا الْاباءُ وَ الْاُمَّهاتُ،...بدین طریق، خداوند ما را در صلب آدم به ودیعه گذاشت و این نور پیوسته از اصلاب و ارحام،پشت به پشت منتقل می شود و در هیچ صلبی قرار نمی گرفت، مگر اینکه در کسی که( این نور از او )منتقل می شد،(آثار بیرون رفتنش) ظاهر می گشت و همچنین کسی که این نور در آن مستقر می شد، شرافتش آشکار می شد . تا اینکه بع عبدالمطلب رسیده و او با مادر عبدالله به نام فاطمه هکبستر شد و آن نور به دو جزء تقسیم شد؛یک جزء در عبدالله و جزء دیگر در ابوطالب قرار گرفت و این است کلام خدای تعالی که فرموده: گردانیده شدن تو در سجده کنندگان؛ یعنی تو را در اصلاب پیامبران و ارحام زنان آنان می گردانیم و بدین منوال، خداوند ما را در اصلاب و ارحام،جاری فرمود تا اینکه ما را در عصر و زمانمان بیرون آورد. پس چه کسی گمان می کند که ما در اصلاب و ارحام جاری نمودهایم و پدران و مادران، ما را ایجاد نکرده اند؟» مرحوم علامه مجلسی نیز این روایت را در بحارالانوار،ج25،ص17-20به نقل از کتاب ریاض الجنان، اثر فضل بن محمود الفارسی با اندکی تفاوت نقل نموده است.

[6]دهر/2:«به درستی که ما انسان را از نطفه مخلوط آفریدیم تا بیازماییم»

[7]تفسیر القمی،ج2،ذیل آیه دوم از سوره دهر.

[8]زوم/30:«فطرت الهی،که خدا انسان را بر آن آفریده است»

[9]غررالحکم و دررالکلم،ص409،ح9385.

[10]بقره/253:«و ما عیسی را به روح قدسی تآیید نمودیم».

[11]آل عمران/45. در فرازی دیگر از قرآن کریم می خوانیم:« اِنَّما الْمَسیحُ عیسَی ابْنُ مَرْیَمَ رَسُولُ اللهِ وَ کَلِمَتُهُ اَلْقیها اِلی مَرْیَمَ وَ رُوحٌ مِنْهُ»؛« همانامسیح ،عیسی پسر مریم،فرستاده خدا و کلمه اوست که آن را به مریم القا نمود و روحی از اوست».(نساء/17)

[12]حدید/27.

[13]بقره/16:«آنان کسانی هستند که گمراهی را به جای هدایت برگزیدند»

[14]بقره/17:«خداوند ایشان را در تاریکی هایی که نمی بینند ،رها کرد.»

[15]غررالحکم و دررالکلم،ص409،ح9392.

[16]الکافی،ج2،ص417،ح1،عن محمد بن مسلم عن احد هما (ع)قال سمعة یقول:« ِانَّ اللهَ عَزَّوَجَلَّ خَلَقَ خَلْقَاً لِلْاِیمانِ لازَوالَ لَهُ وَ خَلَقَ خَلْقاً لِلْکُفْرِ لا زَوالَ لَهُ خَلَقَ خَلْقاً بَیْنَ ذلِکَ وَ اسْتَوْدَعَ بَعْضَهُمُ الْایمانَ ، یَشَأْ اَنْ یُتِمَّهُ لَهُمْ أَتَمَّهُ وَ اِنْ یَشَأْ اَنْ یَسْلُبَهُمْ ایّاهُ سَلَبَهُمْ.....»

[17]محمد/24:«و بر دلها،قفلهای آن است.»

[18]الکافی،ج2،ص242؛بحارالانوار،ج2،ص200؛بصائرالدرجات،ص522،امام صادق(ع):«مردم همگی حیوانات چهارپایند،مگر اندکی از مؤمنان.و مؤمن، غریب است».

[19]مرصاد العباد،ص127:«اولیای من در زیر قبای من هستند و جز من کسی آنها را نمی شناسد». این روایت در آداب الصلواة،امام خمینی،ص97 به نقل از احیاء علوم الدین،ج4،ص256به صورت « انَّ اَوْ لیآئی تَحْتَ قَبایی...»نقل شده است.

[20]الاختصاص،ص341، پيامبر اكرم (ص):«سلمان ،دریایی است که خشک نمی شود و گنجی است که پایان ندارد.»

[21]بشارةالمصظفی،ص267، امام صادق(ع):«به درستی که سلمان عبد صالح الهی و حنیف مسلم بود»

[22]الاختصاص،ص11.

[23]الاختصاص،ص341:« رسول اکرم(ص):«سلمان از ما اهل بیت است».

[24]بحارالانوار،ج22،ص327،شخصی از امام صادق(ع) پرسید: ای مولا!من از شما بسیار ذکر سلمان قارسی را می شنوم.سبب آن چیست؟حضرت در جواب فرمود:«لا تَقُلْ سَلْمانَ الفارسِی وَلکِنْ قُلْ سَلْمانَ المُحَمَّدی اَتَدْری ما کَثْرَةُ ذِکْری لَهُ؟قُلْتُ:لا،قالَ:لِثَلاثِ خَلالٍ اِحْداهُما ایثارُهُ هَوی أمیر الْمُؤْمِنین(ع) عَلی هَوی نَفْسِهِ وَ الثّانِیَةُ حُبُّهُ الْفُقَراءَ وَ اختِیارُهُ ایّاهُ عَلی اَهْلِ الثَّرْوَةِ وَ الْعَدَدِ،وَ الثّالِثَةُ حُبُّهُ لِلْعِلْمِ وَ الْعُلَماءِ،انَّ سَلْمانَ کَانَ عَبْداً صالِحاً حَنیفاً مُسْلِماً وَ ما کانَ مِنَ الْمُشرِکینَ ؛مگو سلمان فارسی، بگو سلمان محمدی و بدان دلیل اینکه نام او را زیاد می آورم، به جهت سه فضیلت عظیم است که به آن آراسته است. اوّل،اختیار نمودن خواست امیرمؤمنان(ع)بر هوای خود،دوّم،دوست داشتن فقرا و اختیار او ایشان را بر صاحبان ثروت و مال،وسوّم، محبت او به علم و عالمان. همانا سلمان عبد صالح خداوند و حنیف مسلم بود واز شرک آورندگان نبود».

[25]بشارة المصطفی،ص36، رسول اکرم(ص):« اَلا وَمَنْ اَحَبَّ عَلِیَّا مَرَّ عَلَی صِّراطِ کَاْلبَرْقِ الْخاطِفِ، اَلا وَ مَنْ اَحَبَّ وَ تَوَلّاهُ کَتَبَ اللهُ لَهُ بَراءَةً مِنَ النّارِ وَ جَوازاً عَلَی الصِّراطِ وَ اَماناً مِنَ الْعَذابِ».



بازگشت ...




مرتبط باموضوع :

 استاد  [ چهارشنبه، 15 بهمن ماه، 1393 ] 770 مشاهده
 سميه، فرشته كوي عشق  [ يكشنبه، 12 بهمن ماه، 1393 ] 792 مشاهده
 اين سرّ حال است  [ يكشنبه، 12 بهمن ماه، 1393 ] 1078 مشاهده
 استاد  [ چهارشنبه، 15 بهمن ماه، 1393 ] 820 مشاهده

 
نام شما: [ کاربر جدید ]

نام شما (ضروری): 
ایمیل شما (ضروری): 
نظر:
کد امنیتی
کد امنیتی

  [ بازگشت ]

بازدیدکنندگان غیر عضو حق ارسال نظر و پیشنهاد در مورد مطالب این سایت ندارند .
برای استفاده از سرویسهای مخصوص کاربران عضو فرم عضویت را تکمیل نمائید .